این جانور عجیب پیر نمی شود و هرگز نمی میرد! + عکس

جانور عجیبی که سرطان نمی گیرد

« موش صحرایی برهنه» به نظر می رسد حیوان بی دست و پا و آسیب پذیری باشد. با این وجود این خزنده در برابر سرطان مصون است، عمر طولانی دارد، دردی احساس نمی کند و حتی می تواند با تقلید از گیاهان مدتی طولانی بدون اکسیژن زنده بماند.

درهمین راستا محققان موسسه Calico Life Sciences اعلام کرده اند آنها یک قدرت خارق العاده دیگر نیز دارند؛ این حیوانات عملا پیر نمی شوند. به عبارت دیگر آنها یکی از قانون های بنیادین زیست شناسی را شکسته اند.

عمر موش های صحرایی برهنه بسیار طولانی تر از حد تصور است. این حیوان با توجه به اندازه و طول عمر خزندگان مشابه، 6 سال در اسارت زنده می ماند. با این وجود آنها به طور متوسط بیش از 30 سال زنده می ماند و آثار پیری در آنها آشکار نمی شود.

موش صحرایی برهنه می تواند 18 دقیقه بدون اکسیژن زنده بماند

در حقیقت این حیوانات چنان عجیب هستند که محققان این موسسه گمان می کنند آنها قانون فناپذیری Gompertz را نیز زیر پا می گذارند. بنجامین گومپرز ریاضیدان انگلیسی این قانون را در سال 1825 میلادی پیشنهاد کرد. طبق این قانون خطر مرگ همراه با افزایش سن بیشتر می شود. این قانون در انسان ها و پستانداران تا حدی صادق است.

محققان با انجام مطالعه روی این موش های صحرایی برهنه متوجه شدند بیشتر حیوانات مورد آزمایش 30 ساله می شوند و پس از آن منحنی خطر مرگشان تقریبا ثابت می ماند. این درحالی است که خطر مرگ بقیه پستانداران با افزایش سن بیشتر شده بود.

به این ترتیب دانشمندان نتیجه گرفتند موش برهنه صحرایی پستانداری است که پیر نمی شود! محققان امیدوارند با درک مکانیسم زیستی پیر شدن این حیوانات، به طول عمر انسان بیفزایند.

جانور عجیب برهنه در هنگام کمبود اکسیژن مانند گیاهان فروکتوز می سوزاند

توماس پارک، محقق ارشد و استاد علوم زیستی دانشگاه ایلینویز، در این باره می گوید:«موش صحرایی برهنه به سادگی بعضی از بخش های پایه ساختار متابولیسم را نوآرایی می کند تا مقاومت خود را در شرایط کم اکسیژن بالا ببرد».

سلول های مغزی اکثر پستانداران، از جمله انسان، در صورت مواجهه با کمبود اکسیژن به سرعت می میرند که به همین دلیل حمله قبلی و سکته می تواند منجر به آسیب های جدی مغزی شود. وقتی که موش های صحرایی برهنه در محیطی محروم از اکسیژن قرار می گیرند، یک مسیر متابولیسمی منحصر به فرد، سلول های این جانور را از خطر مرگ نجات می دهد.

توماس پارک ادامه می دهد:«این پدیده آخرین کشف قابل توجه در مورد موش صحرایی برهنه است، پستاندار خونسردی که نسبت به جوندگان دیگر بیشتر عمر می کند، به ندرت سرطان می گیرد و بسیاری از دردها را احساس نمی کند».

هنگامی که پژوهشگران موش صحرایی برهنه را در محیطی با اکسیژن کم قرار دادند، میزان آزادسازی فروکتوز در خون جونده را اندازه گیری کردند. پمپ های فروکتوز کوچکی، سلول های مغز را با شکر تغذیه می کنند. تا پیش از این، پمپ های فروکتوز تنها در سلول های روده پستانداران شناسایی شده بود.

موش صحرایی برهنه با کاهش سرعت تنفس و ضربان قلب خود و تبدیل فروکتوز به انرژی می تواند تا پنج ساعت در محیط عاری از کسیژن، شرایطی که می تواند انسان را در کم تر از یک دقیقه بکشد، دوام بیاورد.

موش های صحرایی برهنه اولین و تنها پستاندارانی هستند که از حیات معلق برای حفاظت از خود در شرایط کمبود اکسیژن استفاده می کنند.

دانشمندان گمان می کنند این گونه به منظور زنده ماندن در لانه های زیرزمینی پرجمعیت خود، توانایی های منحصر به فردی را اتخاذ کرده اند. تهویه هوا در این لانه های زیرزمینی به حدی ضعیف است که سطح اکسیژن همیشه در نوسان است و می تواند به سرعت خالی از اکسیژن شود.

پژوهشگران همچنین متوجه شدند که موش صحرایی برهنه به آماس ریوی، تجمع مایعات در ریه ها، مبتلا نمی شوند. آماس ریوی، یکی دیگر از خطرات مواجهه با کمبود اکسیژن است که بر کوهنوردان در ارتفاعات بالا تاثیر می گذارد.